منافع دیدار «رییسی – تتلو» برای سیاست در ایران!

سیاست در ایران چهل سال است که میان قدسیت و عرفیت گرفتار شده است!

دوگانه‌ای که شبیه بسیاری از میراث یکصد و پنجاه ساله ایران معاصر همچون دین- آزادی / توسعه- عدالت / ولایت- وکالت و..، در برهه هایی تاریخی سرباز می کنند و بر التهاب جامعه و سیاست در ایران می افزایند. دوگانه های حل نشده ای که جامعه ایران را به سوی خستگی و فرسودگی سوق داده اند! کسانی که از دیدار رییسی- تتلو شگفت زده شده و آن را در تقابل با اصول گرایی تفسیر کرده اند،

توجه نکرده‌اند که مهم ترین اصل نانوشته در میان اصول گرایان، حفظ قدرت و وضع موجود است! از همین رو این طیف با شجریان به مثابه نماد اعتراض به نظم سیاسی موجود مخالفت می ورزند! البته این طیف سیاسی همواره می کوشند تا میل شدید به حفظ قدرت را در زرورقی از حفظ اصول و ارزش ها بپوشانند!

امیر تتلو می تواند در آستانه یک دوقطبی انتخاباتی، به کار رییسی بیاید و اندکی رای غیر سیاسی( به زعم اصول گرایان) را به صندوق رای وی بریزد. آنهایی که دیدار رییسی- تتلو را به معنای پایان اصولگرایی دانسته اند، توجه نکرده اند که حذف شعارهای ارزشی از گفتمان رییسی، و جایگزینی آنها با وعده های اقتصادی در مناظره های انتخاباتی، دگردیسی مهمتری در این مسیربود! به نظر نمی رسد این دیدار تاثیری بر ریزش آرای رییسی داشته باشد.

اصول گرایان نشان داده اند که استعداد عجیبی در توجیه چنین تناقض هایی دارند! مضافا اینکه در یک دوقطبی انتخاباتی، اندک نیروهای ارزشی هم می کوشند تا سکوت اختیار کنند! مهمترین دستاورد دیدار رییسی- تتلو، دریده شدن توهمات برخی شهروندان نسبت به ماهیت سیاست اصول گرایانه بود!

اصول گرایان همچنان در عرصه سیاست ایران حضور خواهند داشت و تا زیست جهان ما ایرانیان را بطور کامل از سرمایه های دینی و ارزش های معنوی تهی نکنند، تغییر مسیر نخواهند داد! شاید تنها دستاورد دیدار رییسی – تتلو، پررنگ شدن نقش سیاست واقعی و عرفی در ایران باشد!